ELLER ANITININ HİSSETTİRDİKLERİ

                      


        Abdi ipekçi parkının meydanında kocaman bir eller anıtı var. Kirlenmiş olduğundan belki dökme beton gibi bir hali var.
        Cılız, esmer, sakallı, ağzı dualı bir ihtiyara ait sanki. adeta ölmüş de elleri mezarın dışarıda kalmış fakat "Bakın hala dua edebiliyorum" diyor adeta.
Anıt kendinden bihaber, aciz ve yalnız. Sprey boyalarla üzerine yazılar yazılmış, kuşlar pisletmiş her yanını, o ise hiç birşey diyememiş. Belediye görevlileriyse nerede Allah bilir. Kadıköy'deki boğa gibi önünde fotograf çektirecek ziyaretçileri bile yok.
        Sakin, sebatla, garip duyulmayan bir çığlıkla dua ediyor kendince. serçe parmakları üst üste gelmiş. Diyorum ki sadece onun duyabileceği sesle "dua et bana da. canım çok sıkılıyor, halletmem gereken onca iş var.  içimde kalmış kimselere söyleyemediğim kusurlarım, eksiklerim için de... onlarla başım yeterince dertte zira"  Sonra devam ediyorum "Bir an bile semadan aşağıya inmeyen avuçların hiç boş döner mi geriye" umutlanıyorum öylece.
        Meleklerin ibadeti gibi senin yaptığın. kimi rukuda kimi secdede kıyamete kadar. Seninkiyse yıkılıncaya kadar.

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !